آیا این سالروز وداع ابدی است؟

ستران عبدالله

آیا این، سالروز وداع ابدی است، یا فرخنده‌روزِ استراحتی موقت است تا دیری نپاید که غریوِ جنبش و حرکت از سر گرفته شود؟

او قرن بیستم را با حضور وزین و سنگین خویش درنوردید و به یک‌چهارم از قرن تازه نیز درودی گرم نثار کرد.

مسئولیت‌های سترگی را به انجام رساند و ماکتِ صدها نقشه برای آینده را به یادگار گذاشت؛ نقشه‌هایی که اکنون اتحادیه میهنی‌اش آن‌ها را هرچه سرسبزتر می‌سازد.

او اراده‌ی پولادین کرد، و ستونِ ریشه‌دوانده‌ی کردستان و عراق بود. از نقشه‌ی «رهایی» گرفته تا عملِ به ثمرنشسته‌ی آزادیِ این دیار، او انبارخانه‌ی نهانیِ اندیشه‌ها و بازوی توانای هزاران پروژه‌ای است که چون به کارش بگیری، مانند اخگرِ زیر خاکستر می‌درخشد و چون شعله‌ای، نویدبخشِ روشناییِ شهر و دیار از دلِ تنگناهاست؛ و جوششِ برکتش هرگز به خاموشی نمی‌گراید.

آری، او تا ابد تجسمِ امید، لبخند، شکوه و خوش‌بینی است.

آری، او پیشاهنگِ اعطای فرصت‌هاست به پاسِ سرافرازی، و همان «عموی» بزرگواری که غبارِ تیرگی و بدبینی را از چهره‌ی تاریکِ راه‌ها می‌زداید.

او نامِ رمزیِ آینده است و تجلیِ اقبالی که در دورانِ ناممکن‌ها سر برآورد.

همان‌گونه که وصفش می‌کنند، در گوشه‌ی شبِ تار و در آوای نخستینِ نوزادِ امید، همواره حضور دارد و با دل و جان می‌گوید:

«پس... شما نیز همواره شاد، سرافراز و سربلند بمانید.»

PUKMEDIA