جنگ و تصمیمِ به‌جایِ اتحادیه میهنی کردستان

لطیف نیرویی

با آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، که به سرعت شعله‌های آن ۱۴ کشور منطقه را در برگرفت، اتحادیه میهنی کردستان در نتیجه یک ارزیابی دقیق، منطقی و عقلانی از پیشامدها و تغییرات منطقه و درک حساسیت‌ها و خطرات جنگ و با بهره‌گیری از پندها و تجربه‌های تاریخی، پیش از همه جریان‌های سیاسی کردستانی و عراقی، تصمیمی درست و تعیین‌کننده اتخاذ کرد. این حزب به‌طور رسمی و مستقیم اعلام نمود که ما بخشی از این جنگ نخواهیم بود و گزینه بی‌طرفی برای اقلیم کردستان و عراق، بهترین گزینه است.

بافل طالبانی، رئیس اتحادیه میهنی کردستان به‌منظور جلب حمایت و تضمینِ دستیابی به موضعی واحد «در قبالِ» این سیاست ، بلافاصله از بغداد بازدید کرد و پیام رسمی حزب خود را به نخست‌وزیر و رهبران ارشد جریان‌های سیاسی عراق رساند؛ وی در این دیدارها اهمیت این گزینه و همچنین زیان‌های جانبداری در جنگ را تشریح کرد. به همین شیوه، از طریق دیدار و تماس‌های تلفنی، همین سیاست را به جریان‌های کردستانی ابلاغ نمود. در سطح بالای منطقه‌ای و بین‌المللی نیز از طریق تماس تلفنی، رئیس بافل طالبانی به مقامات ارشد آمریکا، ایران و ترکیه اطمینان داد که آن‌ها عامل تهدید و خطر برای امنیت و منافع هیچ کشور و طرفی نخواهند بود و خواستار آن هستیم که مشکلات از طریق صلح و گفتگو حل و فصل شوند. وی همچنین در دو مصاحبه تلویزیونی، افکار عمومی را با این تصمیم و سیاست اتحادیه میهنی آشنا کرد و اعلام نمود که ما بخشی از جنگ نخواهیم بود و بی‌طرفی را برمی‌گزینیم.
اهمیت تصمیم درست اتحادیه میهنی برای اقلیم و عراق به‌طور کلی:

این تصمیم به پایه و اساسِ یک موضع‌گیری مشترک میان اقلیم و بغداد تبدیل شد و بستر را برای شکل‌گیری افکار عمومی در حمایت از گزینه بی‌طرفی فراهم کرد
عدم تمایل به حضور در جنگ؛ چراکه در صورت تبدیل شدن به بخشی از این جنگ، در آن صورت  میان دو دوست استراتژیک عراق و اقلیم، نه‌تنها یکی از این دو دوست را از دست می‌دهیم، بلکه یکی از دوستان تأثیرگذار خود را به دشمنی سرسخت تبدیل می‌کنیم که این دشمنی زیانی بزرگ و طولانی‌مدت به ملت و کشورمان می‌رساند و جبران این اشتباه استراتژیک به آسانی میسر نخواهد بود.

تصمیمی مهم و درست؛ زیرا با مشارکت در جنگ نمی‌توانیم دایره چالش‌های اقلیم و بغداد را تنگ‌تر کرده و پهنه فرصت‌ها را گسترش دهیم، همان‌طور که نمی‌توانیم چالش‌ها را برای ملت و کشورمان به فرصت تبدیل کنیم.

لزوم دوری گزیدن از آتش جنگ؛ چراکه هر گامی برخلاف این تصمیم برداریم، شیرازه مسئولیت مشترک و وحدت موضع میان اقلیم و بغداد از هم می‌پاشد و منطقه به میدان جنگ تبدیل شده و «تر و خشک با هم در آتش جنگ می‌سوزند».

بی‌طرفی بهترین گزینه برای دور کردن خطرات آتش جنگ از خانه خودمان است و تمام تلاش‌ها در راستای ثبات کشورمان خواهد بود.

مشارکت در جنگ موجب فروپاشی کامل زیرساخت‌های اقتصادی کشور شده و خطری جدی برای امنیت ملی ایجاد می‌کند.

این جنگی کم‌نظیر، دشوار و غیرسنتی است؛ با درگیر شدن در آن نه‌تنها نمی‌توانیم از دستاوردهای خود محافظت کنیم، بلکه دستاوردهای موجود نیز در معرض خطری جدی قرار گرفته و محافظت از آن‌ها دشوار خواهد بود.

عدم مشارکت در جنگ؛ همان‌طور که ما مخالف دخالت خارجی در امور کشورمان هستیم و نمی‌خواهیم هیچ کشوری در منطقه برایمان مشکل ایجاد کند، به همان شیوه ما نیز نباید برای هیچ کشوری مشکل‌ساز شویم.

درست است که عراق و اقلیم کردستان از نظر جغرافیایی نزدیک‌ترین نقاط به میدان جنگ هستند، اما در مقایسه با کشورهای دیگر زیان‌هایشان کمتر است. علت این امر به آن سیاست حکیمانه‌ای بازمی‌گردد که به ابتکار اتحادیه میهنی کرستان به موضع رسمی اقلیم و عراق به‌طور کلی تبدیل شده است. هرگونه انحراف از این سیاست و گزینه، بیشترین زیان و خطر را متوجه اقلیم و عراق خواهد کرد.

تصمیم بی‌طرفی و دوری از جنگ گزینه‌ای بسیار مهم است، اما محافظت از این اراده مشترک نیازمند یک وظیفه مشترک است؛ چراکه تلاشی پنهان و جنگ‌طلبانه وجود دارد که می‌خواهد از اوضاع سوءاستفاده کرده و چالش‌ها و خطراتی را متوجه اقلیم کردستان و عراق کند تا آن‌ها را به درون دایره یک جنگ ناخواسته بکشاند. به این منظور، برای ایجاد اختلاف، دودستگی و بی‌اعتمادی میان اقلیم و دولت فدرال تلاش می‌کنند. لذا وضعیت ایجاب می‌کند که اقلیم و بغداد با هم وظیفه جلوگیری از گسترش این خطرات و چالش‌ها را بر عهده بگیرند.

این امر تنها با یک طرح مشترک محقق می‌شود که بتوانند آن تلاش‌ها را خنثی کرده و مانع از کشیده شدن اقلیم و بغداد به درون دایره جنگ شوند.

وظیفه مشترک میان اقلیم و بغداد

با ورود جنگ به هفته سوم، اکنون اقلیم و عراق با معضلی مشترک دست‌به‌گریبان‌اند؛ که عبارت است از حملات گروه‌های مسلح به شهرهای اقلیم و مناطق مرکز و جنوب عراق، و همچنین هدف قرار دادنِ مراکزِ دیپلماتیک، پایگاه‌های نیروهای ائتلاف و برخی نهادهای استراتژیک دولتی.. درباره چگونگی تعامل با این خطر و چگونگی تداوم و اجرای سیاست بی‌طرفی، افرادی هستند که برای منحرف کردن این سیاست تلاش می‌کنند و می‌خواهند میان اقلیم و بغداد تنش و اختلاف ایجاد کرده و به‌طور مستقیم آن‌ها را به درون جنگ بکشانند. آن‌ها در دو جهت متفاوت مشغول ایجاد شکاف و سناریوهای مشکوک میان هر دو طرف هستند و تلاش می‌کنند اقلیم را به پشتیبانی از یک طرفِ جنگ متهم کنند و در اقلیم نیز انگشت اتهام را به سوی دولت فدرال دراز کنند.

بنابراین مهم است که هر دو طرف با هوشیاری بسیار با این وضعیت تعامل کنند و طرحی مشترک برای چگونگی رفع این خطرات داشته باشند. بغداد باید از این بابت مطمئن شود که اقلیم در موضع خود جدی است و سیاستی تغییرناپذیر دارد و به هیچ وجه بخشی از جنگ نخواهد بود. در عین حال، اقلیم نیز باید قرائتی درست از واقعیت عراق داشته باشد و مطمئن باشد که توانایی دولت عراق برای جلوگیری از گروه‌های مسلح محدود است؛ زیرا این گروه‌ها، مشابه حملاتی که علیه اقلیم انجام می‌دهند، فرودگاه‌ها، مواضع ائتلاف، اماکن دیپلماتیک و زیرساخت‌های اقتصادی و انرژی در مناطق مرکزی و جنوبی عراق را نیز آماج حملات خود قرار می‌دهند..

به همان اندازه که اقلیم به بغداد نیاز دارد، بغداد نیز به اقلیم نیاز دارد تا با هم ثبات منطقه را حفظ کنند و تحت تأثیر برخی پیام‌های متضاد و ناهنجار قرار نگیرند. چراکه مشکلات و خطرات پیش روی هر دو طرف مشترک است و نباید در این مرحله دشوار به دنبال نقاط افتراق و متهم کردن یکدیگر باشند، بلکه باید نقاط مشترک را در اولویت قرار داده، آن‌ها را برجسته کرده و روی آن‌ها کار کنند. زیرا به هیچ وجه در این شرایط خطرناک، اختلاف، بهانه‌گیری، انتشار پیام‌های متضاد و متهم کردن یکدیگر از طریق رسانه‌ها به منافع دو طرف و ثبات منطقه خدمت نمی‌کند. خدای ناکرده اگر این پرسش حساس جدی گرفته نشود و همکاری، هماهنگی و تلاش مشترک برای جلوگیری از آن تلاش‌های خطرناک صورت نگیرد و از طریق نشست و گفتگو به یک تصمیم و توافق برای حل مشکلات و رفع خطرات نرسند، بعید نیست که اقلیم و بغداد با دو سناریوی متفاوت، مشابه کشور لبنان، وارد یک تونل تاریک و خطرناک شوند.

PUKMEDIA