برای حسین عارف بزرگ

جلیل کاکه‌ویس

شمار اندکی از انسان‌ها پس از خود نامی جاودانه به یادگار می‌گذارند و حسین عارف یکی از آن نویسندگان برجسته‌ای است که تا ابد در حافظه ما جاودانه خواهد ماند.

من حسین عارف را در اواخر دهه هفتاد قرن گذشته شناختم؛ به‌ویژه در آن دوران که سردبیر مجله «کاروان» بود. هر بار که اثری برایش می‌بردم، پیرامون داستان‌نویسی و دنیای ادبیات توصیه‌ام می‌کرد و همواره می‌گفت: «دنیای ادبیات نیازی به شتاب‌زدگی ندارد، بلکه مستلزم مطالعه فراوان و تلاش بسیار است».

او یکی از استادانی بود که به من آموخت ادبیات تقلیدی نیست، بلکه نیازمند تأمل، اندیشه و شب‌زنده‌داری است.

مایه تأسف است که حسین عارف و امثال او ما را ترک کردند و هیچ‌کس نمی‌تواند جای خالی آن‌ها را پر کند.

ای استاد ارجمند من! شما بسیار راهنمایی‌ام کردید و من توانستم در سایه توصیه‌های شما، مسیر ویژه خود را پیدا کنم.

نامه‌هایت هنوز هم نزد من محفوظ است. بدرود... بدرود ای نویسنده بی‌بدیل کردستان، روحت شاد و آسوده باد.

PUKMEDIA