Her Kurd ebîn, Nêrîna Îbrahîm Ehmed bû

Nivîskar Berzan Şêx Osman

Raste mamosteyê mezin ê Kurdbûn û Kurdistanî Îbrahîm Ehmed ev bîst û şeş sal in ji nav me çûye lê peyamên wî yên mezin ên ku wî tevahiya jiyana xwe ji bo bidestxistina wan terxan kiriye, di nav me de zindî dimînin û roj bi roj nû dibin.

Zêdetirî neh dehsalin, nifş bi nifş peyamên wê bi yekkirtî ji hervre derbas dikin
Ger em li destpêka veguhestina û gihandina vê peyamê binêrin, ku bi helbest û nivîsandinê di rojnameya (Jiyan) a kalê rehmetî de dest pê kir, em dikarin rasterast ramana wî ya neteweyî û mirovî bibînin, ku bi Kurdbûnê hatiye pêçandin.

Kurdbûn li cem me  kurê berbiçav ê gelê me ye, ev rastiya dîrokî ye ku tevî hemî zehmetî û zordariyê zindî maye.

Siyasetmedar, rewşenbîr, xwendekar û karsaz, hemî beşên civaka Kurd, çi qas raman û nêrînên wan ji hev cuda bin jî, lê di Kurdbûn û şanaziyê de ku ew yek netewe ne, ew yekgirtî ne û li hev dikin.

Ji ber vê sedemê bû ku wî Kolêja Hiqûqê hilbijart, da ku mafê wî hebe ku xwediyê rojname an kovarekê be ku ew bikaribe raman û fikarên xwe yên mezin tê de diyar bike, û pênûs û ramanên wekhev kom bike.

Ew bû ku Gelawêj bû ew platform û sekoya ku ji her çar perçeyên Kurdistanê ve hawar bo dihate birin. Beriya hingê jî di namilkeya xwe ya navdar a bi navê (Kurd û Ereb-1937) de ku bi sedema wê hatibû dadgehkirin (ma kîjan demê mamosteyê mezin ji ber van helwestên xwe yên neguhêr rûbirûyî dadgeh û girtîgehan nebûye?), bi şêwazekî pir zanistî hevbeşiya rastîn a Kurdan li Îraqê û perçeyên din xistiye ber çavan, bi armanca hişyarkirina zarokên gelê xwe û derevandin û pûçkirina buxtanên neyarên Kurd û pîlanên wan ên bi rêya înkarkirina nasnameya neteweyî ya Kurd.

Di heman demê de, ji bo pûçkirina her tohmeteke ku li Kurdan bê barkirin wekî ku ji gelên din dabeşbûyî û li dijî wan e.
Şakarên wî yên din ên edebî û siyasî jî ji heman armancê serçavê girtine. Ew gencîneya siyasî, edebî û fikrî ya Îbrahîm Ehmed bi dawî nabe, her ku em di berhemên wî de kûr bibin, em ramanên nû tê de dibînin.
Mamosteyê rêberê Kurdayetiyê her tim hawara wî ji bo yekgirtina Kurdan bûye, ku ev yek tenê dermanê saxkirina birînên perçebûnê ye.
Her tim han daye zarokên gelê xwe ku Kurdbûna xwe bi şanazî di nav kom û civatan de bidin nîşandan, çunkî ev rastiyeke dîrokî ya bê gofûgoye. Her wiha ew bi bîra wan xistiye ku di her tengasiyekê de tenê Kurdbûn dibe rêber ji bo hawara hevçûnê. Ev jî dûrbîniya vê rêberê mezin ê gelê me dupat dike.

Ew ne bi wê wateyê bûye ku gelên din li cem me kêmbiha bin, berevajî wê ji bo pêkvejiyana bi Tirk, Ereb, Faris û yên din re bûye, bi armanca jêbirina neteweya serdest û neteweya jêrdest; ev jî koka peyama wî ya mirovahiyê bûye.
Ji ber wê, her dem li ser her platformeke ku jê re guncav bûye, parastina wê bîr û îdeolojiyê kiriye. Di Kongreya New Yorkê ya opozîsyona Îraqê de (30ê Cotmehê - 2yê Mijdara (Oktaber) 1999an), dema ku di gotûbêja rapora siyasî ya kongreyê de hewl dihat dayîn ku ji ber xatirê vî û wî, xwe ji mijara peyrewkirin û çespandina şêwazê federalî di têkiliya navbera Herêma Kurdistanê û hikûmeta paşerojê ya Îraqê de bidizin, parêzvanê Kurdayetiyê di murefaeyeke mantiqî û zanistî de her kes matmayî hişt. Ew jî ji wê nêrînê ve bû ku mafê Kurd e biryarê bide.
Di dawiyê de, em hemû wan rastiyan bi bîr tînin ku di hemû karesatên me de, li her beşekî ku bi serê me de hatibe, Kurdbûnê em gihandine hewara hevdu. Belgeya herî nû jî ew yekdengiya sê meh berê bû ku hemû Kurdan ji bo piştgiriya xwişk û birayên me yên li Sûriyê (Rojava) nîşan da.

Srûda mezin a "Her Kurd ebîn" bûye sîmbol û dirûşmê hemû xwepêşandan û meşên piştgiriyê. Bi vê yekê jî ew dûrbînî û bîrtîjiya Mamosta Îbrahîm Ehmed ji her demê bêtir berbiçav bû, ku kurdbûn û hevxwîniyê ji her kesî re dupat kir. Kurd xwedî yek dozê ne û her çiqas ji hev cuda û dûr bin jî, wek ku Mamosta Îbrahîm Ehmed her dem tekez kiriye, tu sînor nikarin bibin asteng li pêşiya wê rastiya ku Kurd xwedî yek dozê ne; ew jî kurdbûn e ku di her rewşê de me hemûyan tîne cem hev.

PUKMEDIA